Attitude - Mark Lada over de muziek waar hij van houdt

Wat mij het meest raakt in muziek is als er een bepaald soort eerlijkheid in zit. Het kan van alles zijn: schoonheidsfoutjes, piepjes, kraakjes, kleine onzuiverheden... Als je maar hoort dat het door mensen gemaakt is. Met gevoel. En lef. De eerste plaat van Violent Femmes vind ik een goed voorbeeld. Zó ramshackle, zó schurend, zó direct en daardoor zo intens.

Diezelfde eerlijkheid kan ook in teksten zitten. Wet Blanket van de Nieuw-Zeelandse band the Chills, geschreven door zanger Martin Phillips, is zo prachtig ongecompliceerd en direct geformuleerd - ik vind het het mooiste liefdesliedje ooit gemaakt. En het feit dat je zo kwetsbaar en onbeschaamd over de liefde durft te zingen vind ik van een stoerdere attitude getuigen dan waar menig punkband over beschikt.

Maar het is ook een misvatting dat punk altijd maar stoer en rellerig moet zijn. Ik had laatst nog een goed gesprek met iemand in Groningen over hoe punk zo vaak onterecht als simpel en infantiel wordt afgedaan. "Die hebben er duidelijk niks van begrepen", aldus Arnold. Wat er eind jaren '70 aan de Amerikaanse West Coast gebeurde verschilde wezenlijk van wat er in CBGB'S plaatsvond en in Engeland was weer iets anders gaande. Elvis Costello & the Attractions op Stiff Records, Television, Richard Hell, the Dead Boys en Suicide in New York... Ze passen allemaal binnen de punkbeweging, maar zijn stuk voor stuk origineel, muzikaal, melodieus en zoveel meer dan alleen maar uit op provocatie. En juist de zwartgallige teksten van een band als Eyes op Dangerhouse Records uit Los Angeles bevatten vaak veel (zwarte) humor en zijn met een behoorlijke knipoog te nemen die veel mensen lijkt te ontgaan. 

Hetzelfde geldt voor hedendaagse garagerock. Waar er nu een aantal bands uit California een lifestyle vol wiet en bier predikt, is dit voor mij totaal niet waar het om gaat, en ook niet representatief voor alles wat er nu gaande is, en was. Waar garagerock ooit begon toen kids in de sixties op goedkope instrumenten letterlijk in de garage hun favoriete British Invasion bands - die op hun beurt weer zwaar beïnvloed waren door Amerikaanse country & blues - probeerden na te spelen, werd het begin jaren '90 heruitgevonden door bands als the Gories, Oblivians en een label als Crypt Records, die blues en punk lieten samensmelten tot een swingend en prachtig fucked-up geheel. Inmiddels is het genre in Amerika verworden tot een enorme schat aan kleine onafhankelijke labels, vaak vanuit de schuur of huiskamer gerund door liefhebbers die een grote variatie aan muziek uitbrengen: van country tot blues, pop, punk en wave. Het is een independent muziekcultuur zoals we die in Europa en Nederland niet zo kennen.

Wat betreft traumahelikopter heb ik met dit soort invloeden altijd iets willen maken wat van mij is. Vaak lijken journalisten maar ook veel Nederlandse bands te denken dat wanneer je een bepaalde artiest noemt, dat je daar dan ook één op één op wilt of moet lijken. Muziek is voor mij iets persoonlijks, wat ik maak met vrienden die minstens zulke grote muziekliefhebbers zijn als ikzelf. Ik vind het een mooie gedachte om terug te grijpen op gitaarmuziek, net zoals bands dat voor ons ook hebben gedaan. Zonder punk geen grunge en indie, zonder beat geen punk, zonder rockabilly geen beat en zonder blues geen rockabilly. Deze invloeden lijken me evident. Maar het is altijd belangrijk om open te staan voor nieuwe dingen, verder te kijken, lezen en luisteren... En je niet te laten beperken door een bepaalde scene, hypes of een imago. Zo ontstaan denk ik de mooiste en meest interessante dingen.

Mark Lada

En dan nu: Alle drie de traumahelikopter albums scherp geprijsd volgens het 3 halen 2 betalen principe.

Go to the Excelsior shop Purchase